waar zijn de molens?

--Verdwenen grenzen van binnen
de bruidskamer ontsluierd--

Zij hield de open kelk
aan haar ontvlambare mond
hij zag haar transparante beeld
in de fluisterende rode wijn
achter haar denken ontvouwde zich
de tempel vrede het zachte verbond
de initiatie op een magische blauwe
lang vergeten vlijmscherpe lijn.

Zij bracht een druppel vloeibaar vuur
naar zijn bron diep van binnen
diep paarse kristalen liederen
omgaven het extatisch spiegelende paar
de compositie een mysterie
allebei deden zij het deel van het transcendente beminnen
de wilde aarde verzamelde
ongescheiden elementen in het grenzeloze verlichte altaar.

Zij creëerde ontelbare vrije bezielden
tijdens het ontsluieren van de alomvattende geliefde
het apocalyptische einde was het verdwijnen
in het hier en nu de eeuwigheid van het leven
zij stonden op de vaste herboren grondslag
natuurlijk kwetsbaar en wijs en deden weer wat hen beliefde
het zuivere spelen van een uiterst simpele complexiteit,
voor vertrouwen is het web geweven.

robert2007-02-08




In het schizofrene spiegel paleis

In de stilte
braaf armpjes over elkaar
de ademhaling onregelmatig
de muzieknoten vielen
in de brij
zij lachte
in vrijheid
en zag een kelder
vol vragen
ego dagen
schudde aan de ramen
dikke deken om te rusten
roze pil ketting om het hart

de briesende opera
ging uit zijn dak
in bloemen geur gevangen
botte frases aan alles lak
in de fluisterende wolk
van het onstabiele weten

is er een dokter in het huis van stilte?
Of is dit het spoor van eigendunk?

Koude handen trekken aan de pijpen
van mijn spijkerbroek
oranje ballen
vliegen snel voorbij
keiharde ijs tranen
de hoorn in zilver gevat
een gouden noot
kijken naar mijn eigen staart
de koe is heilig
zoals de warme koffie
in het gloren van de zon

kijk in het vierkant
van de maan
zie de code
van de witte zwaan
de rode roos
is open
dikke zoenen aan
de verwaaide zonnebloem
ik blijf nog even verder lopen
in de buitenkant

ring van blauwe lucht ontzetting
psychopathische mannetjes
zijn hardleers
mistroostig kronkelend in de poen
of één van de andere pijnlijk
gebruikelijke verlangens
in hun graaiende handen
kleine gevoelens
je moest eens weten
de schellen zouden
van je ogen
vallen

verdeel en heers
hou de angst goed wakker
vluchten en vechten
daar gaan we weer
machtbelust
gaan ze te keer
en graven
diepe kuilen

de illusionaire ketting

een hart kan je niet doven
het lichaam voor even
de aarde is vruchtbaar
ook van boven
en van binnen
wie kan er buiten
wie ligt eronder

de mens is teer

op vrijheid belust
over grenzen van leven en dood
spelend met het vuur
of is het andersom
een poppenspel
zorg voor een goede stemming
en de harp zal spelen
schreeuwend krijsend teder
brullend eisend schaterlachend
vol protest en oproer
gierend zacht warm
verleidend mooi
het onrecht bestrijdend
hoor je de noten
zingen
het grote lied
van mededogen

schijn
even een bescheiden
vinger in de lucht
ik hoop dat je
het vergeeft
blijf spelen in
het onverdeelde
in onze bruisende
kennissamenleving
poets
de chemische
terreur
op de besmeurde aarde
schoon
geen getreuzel
of hoogopgeleid gezeur
het is
mijn
koninkrijk
want vandaag
heb ik het
heroverd
met mijn
ogen
in extase geopend
de joker viel op tafel
met een zeer harde dreun

de uil van de donkere nacht
is uitgevlogen
op zoek naar muis en mens
hij heeft een paar schone
woorden terug gevonden
in een onbekende taal
zonder letters
zonder punten
zonder tekens
zonder regels
alle bijgeschaafde boeken
staat in zijn wijsheid
letterlijk voor paal

de eigenwaan is opgelost
in het schizofrene spiegel paleis
het natrillende denken
sputtert nog even flink tegen
als de stille stemmen zingen
in het vlakke land
mijn hemel van vandaag
Ik wacht geduldig
het zonnetje schijnt
en blader verbijsterd in de krant
misschien zal
jij mij ooit komen vertellen
hoe het zit
daar
aan de
waterkant
van dit
fundamenteel
progressieve vergezicht.
gelardeerd met
het diepste conservatisme

alles is veranderlijk
en blijft het Zelf

zit nou eens stil
ik krijg de zenuwen van dat gewip
op je stoel
doe je armen over elkaar

hou me vast
laat ons dansen
en verdwijnen
als duiven
uit een tover hoed

waarom doen we het niet op de weg
(why don’t we do it on the road)
de middenweg
de opengebroken weg

zeer diepe kuilen
gegraven met de beste wil
soms een traan
ik val, ik val,
ik val,
er niet
meer
in.

Robert de Ontvankelijke 2007-01-21

[ back... ]